Muse – Drones
 
7ος δίσκος στη καριέρα των Εγγλέζων, πρώτος με τον Robert John “Mut” Lange ( AC/DC, Def Leppard, Bryan Adams, Maroon 5) στη καρέκλα της παραγωγής. Υστερά από μία δεκαετία στην οποία μεγαλούργησαν τόσο ποιότικα όσο και εμπορικά, το προπέρσινο “The 2nd Law” μας το σερβίρανε άνοστο, άγευστο και με πολλά λιπαρά.  Το τελευταίο πηγαίνει στην εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών στοιχείων τα οποία ναι μεν δε μας χαλάσανε αλλά δε μας κάναν να φάμε και το booklet. Στο “Τhe Resistance” η χρήση τους ήταν εμφανέστατα μαεστρικότερη και προσαρμοσμένη άψογα στο εν γένει ύφος τους. Ε ρε αυτά τα ανοίγματα στις αρένες και στους “ εξωγηπεδικους”…
Που ποντάρουμε: Στον Ματθαίο. Στη μουσική ευφυία του. Στη δήλωσή του πως η νέα δουλειά θα έχει (μάλλον στιχουργική) συνέχεια του “Citizen Erased” (τι τραγουδάρα). Στο μακρύ, πλέον, μαλλί του.
 Που φορτίζουμε σνάιπερ: Μη τα ξαναγράφουμε. Το “The 2nd Law” έσκισε εμπορικά αλλά παραήταν μέτριο για τα δεδομένα τους. Αυτός ο μουσικός μοίτος που έχουν βαλθεί να ακολουθούνε, δε τους τιμά.
 



 The Parlor Mob – Cry Wolf
 
Φοβάμαι σοβαρά ότι το όνομα των “The Parlor Mob” διάβαζεται άγνωστο στη διαδικτυακή πιάτσα των απανταχού “ροκ” μουσικόφιλων. Οι Αμερικάνοι μετρούν δύο ολοκληρωμένες δουλειές (η δεύτερη ονόματι “Dogs” είναι εθιστικά καλογραμμένη) και η τρίτη ήδη κυκλοφορεί σε ανεξάρτητη μορφή, μακριά από εταιρίες και promoters. Μουσικά πατούν γερά στο σήμερα αλλά με μια περιρρέουσα vintage/70’s αισθητική. Οι παραγωγες τους είναι σύγχρονες, το songwriting σχηματοποιεί ευθείς συνθέσεις (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το “American Dream”) και η έμπνευση αναβλύζεται γύρω από τη δεκαετία του ’70. Οι κιθάρες είναι φρέσκες και όχι μπουκωμένες/ελαφρολαικές. Η φωνή (φωνάρα) του Mark Melicia είναι λεπτή στα μέτρα του οριακού, γεγονός που οk ίσως ξινίζει κάποιους, αλλά τραγούδια όπως το “How It’s Going To Be” δε θα ακουγόντουσαν καλύτερα δίχως αυτή. Τα αρχικά δείγματα είναι παραπάνω από ικανοποιητικά. Σα να φεύγουν από το απλό, ολίγον τι radio-friendly καλούπι και να κατευθύνονται μακριά από φραγμούς, σε πιο “τεντωμένα” (όχι progressive) όρια. Οι “The Parlor Mob” είναι η καλύτερη αμερικάνικη ροκ μπάντα που δεν έχεις ακούσει. Δε γνωρίζω εάν η ανεξαρτοποίηση/αποστασιοποίηση τους από τη μουσική βιομηχανία θα φέρει εμπορική αναγνωρισημότητα (δύσκολο) αλλά στάνταρ θα μας καλουπώσει στο όραμά τους. Εξαιρετικοί.

Που ποντάρουμε: Οι πρώτες ύλες τους είναι ιδανικές. Καθόλου επηρμένοι, ξέρουν πώς να τις μιξάρουν ισόποσα ώστε να μην ταμπελοποιηθούν ως “ρετρό” και ταυτόχρονα να αποτελούν το guilty pleasure όσων λιώνουν με Rival Sons π.χ.

Που φορτίζουμε σνάιπερ: Στις συγκοιρίες. Δεν εκτοξεύτηκαν σε όνομα κυκλοφορώντας το “Dogs”, αμφιβάλλω εάν θα γίνουν δημοφιλέστεροι με το “Cry Wolf”. Κανονικά θα έπρεπε να γεμίζουν αρένες. Μία περιοδεία από τα μέρη μας φαίνεται  τόσο ρεαλιστικό σενάριο όσο η ύπαρξη του ρακούν στους Guardians Of The Galaxy.



ΜενΕλαος ΠαρΙσης

Φοιτητής, ραδιοφωνικός παραγωγός , αξύριστος με μαλλιά. Η γκαρνταρόμπα του αποτελείται αποκλειστικά από μπλουζάκια Fred Perry. Οι μέρες που άκουγε power metal ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα ακούει Deafheaven.